“ลุค
หยุด!”
วายุพยายามส่งเสียงห้าม
แต่มันก็ดูจะไม่เป็นผลเอาซะเลย ในเมื่อลุคไม่เคยคิดจะฟังเขาตั้งแต่แรก
ใบหน้าหล่อนั้นคลอเคลียต่ำลงเรื่อยๆ พรมจูบไปทั่วหน้าท้องนุ่มนิ่ม
ต่ำลงแทบจะกว่าสะดือของวา และเมื่อปลายลิ้นร้อนนั่นสัมผัสเข้ากับร่างกายของเขา
ร่างโปร่งบางก็สะท้านเฮือกแล้วขยุ้มมือลงกับเรือนผมสีเข้ม
วายุกำลังถูกปรนเปรอจากเด็กอายุสิบเก้า
ที่มีความช่ำชองมากกว่าอายุของตัวเขาเองหลายปีอีกมั้ง!
“อื้อ…แฮ่ก…”
ร่างขาวผ่องครางในลำคอด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มอันเกินจะบรรยาย
ลุคกำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนจะขาดใจ
“ปากพี่มันไม่ค่อยตรงกับร่างกายพี่เลยนะ”
ริมฝีปากร้อนนั่นกำลังแผดเผาร่างกายของวายุซ้ำๆอย่างไม่คิดจะยอมปราณี
“อื้อ…อื้อ…ยะ หยุด…”
น้ำเสียงของเขามันกระเส่าจนน่าทุเรศ
วายุไม่เคยรู้สึกเจ็บใจมากขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าหวาดส่ายไปมาราวกับคนเป็นไข้
เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อและร้อนไปทั้งร่าง
แผ่นอกขาวบางสะท้านหอบหนักมากขึ้นทุกทีเพราะความรู้สึกที่ตีกันไปหมดจนยุ่งเหยิง
“หยะ
หยุด…”
“หึ…ตรงนี้เรียกร้องขนาดนี้แล้ว มาบอกให้หยุดอะไรกัน”
“นายมันชั่ว…”
แม้ว่าตอนนี้จะหมดเรี่ยวแรงหรือสิ้นท่ามากเท่าไหร่
วาก็ไม่คิดจะยอมแพ้เด็กที่อายุน้อยกว่าตัวเองนับหลายปีง่ายๆ
เขาจะต้องทนเสียเซลฟ์ต่อหน้าไอ้เด็กบ้านี่อีกกี่ครั้งกี่หนกัน!!
“อยากให้หยุดใช่มั้ย”
ลุคตวัดสายตามองวายุอย่างมาดร้าย
ในขณะที่ร่างกายของยุแทบจะดำดิ่งจนถึงจุดขีดสุดแห่งอารมณ์เร่าร้อน
“อึก…”
วายุไม่ตอบแต่กัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นแทนคำตอบ
“อยากให้ผมหยุดนัก”
“…”
“งั้นผมก็จะหยุดให้”
!!!
“ส่วนไอ้ที่เหลือ…พี่ก็ไปจัดการตัวเองแล้วกันนะ”
บ้าเอ๊ย!!
เขาเกลียดลุค
เกลียดลุค เกลียดหมอนี่ที่สุด!!
อ่านต่อ+เม้นท์ >> http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1356797&chapter=6
