“อะไรนะ”
วายุไม่ค่อยเข้าใจที่ลุคพูดเลย
จนกระทั่งร่างเขาต้องสะท้านเฮือกเพราะริมฝีปากร้อนที่พรมจูบลงมา
“อะ อื้อ…”
วายุยกมือปิดปากของตัวเองเมื่อพบว่าเสียงเขาที่เปล่งออกไปมันแหบพร่าแบบแปลกๆ
ซึ่งหลังจากนั้นพอได้สติ วาก็รีบใช้มือปัดป้องร่างสูงกว่าออกไป
ลุคดูจะรำคาญเลยตรึงแขนสองข้างของร่างโปร่งไว้กับเตียง
“อยู่เฉยๆเหอะน่า!”
เขากระชากเสียงด้วยความหงุดหงิด
“จะให้ฉันอยู่เฉยๆทั้งๆที่นายจะ…เฮือก!”
น้ำเสียงของวาขาดหาย
ร่างกายของเขาสะท้านเฮือกเมื่อปลายลิ้นร้อนกำลังลากไล้สัมผัส
เมื่อเรียวลิ้นชื้นไล้เลียไปตามผิวกาย เขาก็รู้สึกเสียดวูบทั่วท้องน้อย
และก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดจะไม่รู้ว่ามันเป็นปฏิกิริยาของร่างกายเมื่อถูกปลุกปั่น
“ละ ลุค…”
เสียงแหบพร่าของวายุกำลังทำให้เขาคลั่ง
ริมฝีปากร้อนถึงได้ดูดกลืนและบดขยี้ริมฝีปากทั่วแผ่นอกขาวจนเต็มไปด้วยรอยจูบและรอยฟันเมื่อเขาขบกัดย้ำสลับหนักเบา
เรือนกายบางเริ่มบิดเร้าไปด้วยแรงอารมณ์
วายุสะท้านหอบหนักกว่าเดิมเมื่อลุคสอดมือเข้าไปใต้แผ่นหลังเนียน
หยัดให้แอ่นรับสัมผัสอันจาบจ้วงทั้งหมดนี่ยอดอกสีสดนั่นกำลังเปียกชุ่มเพราะเรียวปากและเรียวลิ้นชื้นสัมผัสมันซ้ำๆ
ใบหน้าหล่อจัดกำลังจูบต่ำลงไปเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องราบเรียบ
“หยะ หยุด
ลุค…ขอร้อง”
วายุไม่เคยรู้สึกเสียหน้าหรือเสียเซลฟ์มากขนาดนี้มาก่อน
แต่เขาทำใจไม่ได้จริงๆเมื่อเห็นว่าริมฝีปากร้อนกำลังจูบต่ำลงไปกว่าสะดือของเขาแล้ว
“พี่มันหวานไปทั้งตัวเลยว่ะ”
มันนิดเดียวแต่ไม่อยากลงในเด็กดี แบนแน่นอน 555555 พาร์ทหน้าก็มีต่ออีกเดี๋ยวจะแยกให้เป็นอีกอันนะคะ ฝากเม้นด้วย >> http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1356797&chapter=5
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น